Όσιρις
Ο Όσιρις, (επίσης Ούζιρις, Αζάρ, Ουζάρ, Ουεζίρ, Ουζαρέ) του οποίου το όνομα είναι αρχαιοελληνική μεταγραφή της αιγυπτιακής λέξης Ουεζίρ, εξομοιώθηκε με πολλές θεότητες του ελληνικού πάνθεου, κυρίως δε με τον Διόνυσο και τον Άδη. Όντας αρχικά θεός της φύσης, ενσάρκωση του πνεύματος της βλάστησης, που πεθαίνει κατά το θερισμό και αναγεννάται όταν φυτρώνει ο σπόρος, ο Όσιρις λατρεύθηκε σε ολόκληρη την αρχαία Αίγυπτο ως θεός των νεκρών. Με την ιδιότητα αυτή αναρριχήθηκε μέχρι την πρώτη σειρά του αιγυπτιακού πανθέου. Ο μύθος παρουσιάζει τον Όσιρι ουσιαστικά ως φετίχ μιας κατακτητικής φατρίας, η οποία τον επέβαλε αρχικά στην πόλη Ντζεντού -μεταγενέστερα Περ-Ουσίρ και Βούσιρι (αρχαιοελ.)- της Κάτω Αιγύπτου, όπου ο νέος θεός υποκατέστησε τον προηγούμενο κύριο της πόλης, τον Αντζετί. Κατόπιν στην Άβυδο της ‘Ανω Αιγύπτου, ο Όσιρις ταυτίστηκε με τον Χεντ Αμεντί (Khent Amenti), τον θεό-λύκο της δυτικής νεκρόπολης και έγινε η μεγάλη θεότητα των νεκρών. Εκεί του αποδιδόταν ενίοτε η προσωνυμία Χεντ Αμεντιού (Khent Amentiou), «Κύριος των Δυτικών», δηλαδή των νεκρών, που κατοικούσαν εκεί όπου δύει ο ήλιος. Ο Όσιρις μαζί με τον Σέραπη χαρακτηρίζονταν Άζωνοι θεοί.
Ειδώλιο του Όσιρι από το Αιγυπτιακό Μουσείο Αρχαιοτήτων στο Κάιρο:
Ο μύθος του Όσιρι:
Τα ιερογλυφικά κείμενα περιέχουν αρκετούς υπαινιγμούς σχετικά με τα έργα του θεού κατά την επίγεια ζωή του. Χάρη στον Πλούταρχο γνωρίζουμε τον μύθο του με αρκετή ακρίβεια. Πρωτότοκος γιος του Γκεμπ και της Νουτ, ο Όσιρις γεννήθηκε στις Θήβες της Άνω Αιγύπτου. Αμέσως όταν συνέβη αυτό μία μυστηριώδης φωνή γνωστοποίησε στον κόσμο την έλευση του «Κυρίου του Σύμπαντος», προκαλώντας κραυγές χαράς. Όταν, όμως, έγιναν γνωστές οι συμφορές που τον απειλούσαν, η χαρά μετατράπηκε σε θρήνο. Όταν ο Ρα πληροφορήθηκε τη γέννηση του Όσιρι, χάρηκε. Παρά το γεγονός ότι είχε καταραστεί τη μητέρα του Νουτ να μη τον γεννήσει, τον κάλεσε κοντά του και τον αναγνώρισε ως κληρονόμο του θρόνου του.
Ωραιότερος και ψηλότερος από όλους ο μελαχροινός, όπως περιγράφεται, Όσιρις διαδέχθηκε τον πατέρα του Γκεμπ στον θρόνο της Αιγύπτου, όταν εκείνος αποσύρθηκε στον ουρανό, αναγορεύοντας ως βασίλισσα την αδελφή του Ίσιδα. Πρώτο μέτρο του νέου θεϊκού φαραώ ήταν η κατάργηση της ανθρωποφαγίας, η μεταβολή του νομαδικού βίου και η μόνιμη εγκατάσταση, όπως και η εκπαίδευση των υπηκόων του στην τέχνη της κατασκευής γεωργικών εργαλείων για την καλλιέργεια της γης και την παραγωγή σιταριού και σταφυλιών. Με αυτά θα παρασκεύαζαν τα απαραίτητα για τη διατροφή των ανθρώπων, δηλαδή τον άρτο, τον οίνο και τον ζύθο.
Ο Όσιρις εισήγαγε τη λατρεία των θεών, ανήγειρε τους πρώτους ναούς, σμίλεψε τις πρώτες εικόνες των θεών, διατύπωσε την τελετουργική τάξη και επινόησε τα δύο είδη αυλών, που έμελλε να συνοδεύουν τα άσματα κατά τη διάρκεια των εορτασμών. Μετά από αυτό ίδρυσε πόλεις και νομοθέτησε για τον λαό του δίκαιους νόμους, προσλαμβάνοντας την επωνυμία Ούνοφρις (ο καλός), με την οποία και είναι γνωστός ως τέταρτος θεϊκός Φαραώ.
Κατεξοχήν εκπολιτιστής ο Όσιρις επιθύμησε εκτός της Αιγύπτου να εκπολιτίσει και τον υπόλοιπο κόσμο. Αφήνοντας πίσω του την Ίσιδα, έφυγε για να κατακτήσει την Ασία, συνοδευόμενος από τον Θωθ τον Άνουβι και τον Οφόι. Εχθρός της βίας, προσεταιριζόταν υπό το σκήπτρο του, τη μία χώρα μετά την άλλη, με μοναδικό όπλο την πραότητα και τη μουσική. Λέγεται πως αφόπλιζε τους κατοίκους με άσματα και μουσική από διάφορα μουσικά όργανα. Επέστρεψε στην Αίγυπτο, έχοντας διατρέξει ολόκληρη τη γη και διαδίδοντας παντού τον πολιτισμό.
Θάνατος και ανάσταση:
Επιστρέφοντας ο Όσιρις βρήκε το βασίλειό του σε λαμπρή κατάσταση. Η Ίσιδα είχε κυβερνήσει με σύνεση κατά την απουσία του. Ωστόσο, έπεσε θύμα της συνωμοσίας που προετοίμασε κρυφά ο αδελφός του Σετ, ο οποίος ήθελε να τον εκτοπίσει από τον θρόνο του. Στα εδάφια τα σχετικά με την Ίσιδα και τον Σετ υπάρχει λεπτομερής αφήγηση για πώς την 17η του μηνός Αθύρ, κατά το εικοστό όγδοο έτος της βασιλείας του, ο «καλός» θανατώθηκε και διαμελίστηκε από τους συνωμότες, καθώς και το πώς ανακάλυψε η πιστή σύζυγός του το σώμα του και το μετέφερε πίσω στην Αίγυπτο. Χρησιμοποιώντας τη μαγεία της με τη βοήθεια του Θωθ, του Άνουβι και του Ώρου η Ίσιδα κατόρθωσε να επαναφέρει στη ζωή τον Όσιρι. Εκείνος εμφανίσθηκε στη συνέχεια ενώπιον του δικαστηρίου των θεών, υπό την προεδρία του Γκεμπ, για να απαλλαχθεί τελικά από τις κατηγορίες του Σετ εναντίον του.
Ποίημα του Δαμαίου (περ. 125-100 ΠΚΧ) αφιερωμένο στον Όσιρι, όπου περιγράφεται ο θάνατός του από τον Σετ (Σεθ). Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Αναστημένος πλέον ο Όσιρις μπορούσε να επανακτήσει το θρόνο του και να εξακολουθήσει να βασιλεύει πάνω στους θνητούς. Εκείνος, ωστόσο, προτίμησε να εγκαταλείψει τη γη και να αποσυρθεί στα Ηλύσια Πεδία, όπου υποδεχόταν ευμενώς τις ψυχές των δικαίων και βασίλευε επί των νεκρών. Όπως είναι φυσικό, η υπόσχεση της ανάστασης και της αιώνιας ύπαρξης προσέδωσε ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στη λατρεία του Όσιρι. Όπως αποσύρθηκε ο Όσιρις χάριν του γιου του στο στερέωμα, έτσι και ο νεκρός φαραώ περνώντας στην οσιρική αθανασία μεταβιβάζει τη δύναμή του στον νέο μονάρχη.
Ποίημα του Δαμαίου αφιερωμένο στον Όσιρι, όπου περιγράφεται ο θάνατός του από τον Σετ (Σεθ). Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Δόθηκαν στο παρελθόν αρκετές ερμηνείες για τον μύθο του Όσιρι. Θεωρήθηκε πνεύμα της βλάστησης, που πεθαίνει και αναγεννάται αδιάκοπα, καθώς ο Όσιρις συμβολίζει το σιτάρι, το αμπέλι και τα δέντρα. Συμβολίζει επίσης τον Νείλο, που κάθε χρόνο πλημμυρίζει, το φως του ήλιου, που σβήνει κάθε βράδυ και αναγεννάται λαμπρό κάθε αυγή. Η εχθρότητα μεταξύ των δύο αδελφών Όσιρι και Σετ θεωρείται πως συμβολίζει την τάση της ερήμου να καλύψει με άμμο την καλλιεργημένη γη, τις καταστρεπτικές εξορμήσεις των καυτών ανέμων κατά της βλάστησης, την αέναη επίθεση της ξηρασίας εναντίον του γονιμοποιού νερού, τον πόλεμο του σκότους εναντίον του φωτός.
Ωστόσο ο Όσιρις έγινε δημοφιλής ως θεότητα των νεκρών, διότι πρόσφερε στους πιστούς του την ελπίδα για μια αιώνια και ευτυχισμένη ζωή, σε έναν άλλο κόσμο δικαιότερο και αγαθότερο. Από την πρώιμη περίοδο της λατρείας του είναι βασιλέας των νεκρών. Ναι μεν απεικονίζεται ως βασιλέας, αλλά ως νεκρός βασιλέας -μομμιοποιημένος με βασιλικά εμβλήματα.
Λατρεία:
Τιμώμενος σε ολόκληρη την Αίγυπτο, μαζί με τη σύζυγό του Ίσιδα και τον γιο του Ώρο, με τους οποίες σχημάτιζε την οσιρική τριάδα, λατρευόταν ιδιαίτερα στην Άβυδο, όπου οι ιερείς έδειχναν στους απειράριθμους προσκυνητές τον τάφο του. Οι πιστοί θεωρούσαν εαυτόν ευτυχή, αν κατόρθωναν να εξασφαλίσουν κοντά στο ιερό του τόπο ταφής, ή τουλάχιστον την άδεια να στήσουν εκεί αναθηματική στήλη με το όνομά του, καθώς πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο εξασφάλιζαν την εύνοια του «Καλού» στον άλλο κόσμο.
Εικονοπλασία:
Ο Όσιρις απεικονίζεται με μορφή ανθρώπου, με εφαρμοστό ένδυμα, όρθιος ή καθισμένος στο θρόνο του. Φορά την υψηλή λευκή μίτρα, η οποία στολίζεται με δύο φτερά στρουθοκαμήλου και την οποία ονόμαζαν στέμμα Ατέφ (και ερυθρό περιλαίμιο. Σε άλλες απεικονίσεις τα χέρια του, βγαλμένα έξω από το νεκρικό σάβανο, κρατούν σταυρωμένα πάνω στο στήθος του το μαστίγιο και το εν είδει αγκίστρου σκήπτρο Χικ, εμβλήματα της ανώτατης εξουσίας. Πολυάριθμα είναι τα ονόματα και οι επωνυμίες του, οι οποίες φθάνουν περίπου τις εκατό, στις λιτανείες που διασώθηκαν στην Βίβλο των Νεκρών.
Ό Όσιρις ενσαρκωνόταν σε διάφορα ζώα, όπως στον ταύρο Όνουφι, στον ιερό κριό Μένδητα, στο πουλί Μπενού, αλλά επίσης και στο Τζεντ (Djed), ένα απλό φετίχ, το οποίο πιθανολογείται ότι ήταν και η πρώτη μορφή του, με την οποία οδηγούσε στους πολέμους τους προϊστορικούς πιστούς του. Αρχικά έχοντας τη μορφή κορμού ελάτης ή άλλου κωνοφόρου, το Τζεντ, κατά την κλασική εποχή απεικονιζόταν ως κίονας με τέσσερα κιονόκρανα, τα οποία σε ορισμένα κείμενα θεωρούνταν ότι αντιστοιχούσαν στη σπονδυλική στήλη του θεού και φυλάσσονταν στο ιερό της Βουσίριδος.
Όσιρις ή Χριστός:
Μήπως τα αρχαία Αιγυπτιακά τεχνουργήματα
διατηρούν την εικόνα του Χριστού;
Γιατί οι Αιγύπτιοι έθαβαν τους νεκρούς με το κάλυμμα στο κεφάλι, με γένια στο πηγούνι, και ράβδο βοσκού στο χέρι;
Γιατί οι Αιγύπτιοι έθαβαν τους νεκρούς με το κάλυμμα στο κεφάλι, με γένια στο πηγούνι, και ράβδο βοσκού στο χέρι;
Δεν υπάρχει μοναδική θεωρία στην Αιγυπτιολογία που να έχει ομόφωνη υποστήριξη και να εξηγεί λογικά τη σημασία αυτών των επικήδειων ρουχισμών. Μια νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι δημιουργούσαν μια απεικόνιση του Χριστιανικού Σωτήρα – ένα ποιμένα με γενειάδα και μακριά μαλλιά.
Το κάλυμμα του κεφαλιού, η γενειάδα, και η ράβδος του ποιμένα έχουν μια συμβολική σημασία. Χρησιμοποιούνταν για να αλλάζουν την εξωτερική εμφάνιση του αποθανόντος σε μια απεικόνιση του θεού Όσιρι, την μοναδική τόσο σημαντική Αιγυπτιακή θεότητα, και του πρώτου στην κατεγραμμένη ιστορία που αναστήθηκε από τους νεκρούς.
Η πίστη της Ανάστασης:
Ο μετέπειτα Αιγυπτιολόγος Sir E. A. Wallis Budge έγραψε “Η κεντρική μορφή της αρχαίας Αιγυπτιακής Θρησκείας ήταν ο Όσιρις,” ,”και οι κύριες αρχές της λατρείας του ήταν η πίστη στη θεότητα του, στο θάνατο, στην ανάσταση, και στον απόλυτο έλεγχο των μοιρών των σωμάτων και των ψυχών των ανθρώπων. Το κύριο σημείο κάθε Οσιρικής Θρησκείας ήταν η ελπίδα του για ανάσταση σε μεταμορφωμένο σώμα και της αθανασίας, που ήταν δυνατό να αντιληφθεί μόνο από αυτόν μέσο του θανάτου και της ανάστασης.”
Παλιά στην Αιγυπτιακή ιστορία ήταν θρησκευτικό έθιμο να θάβουν τους νεκρούς βασιλιάδες με μια απεικόνιση του Όσιρι. Αργότερα δίνονταν στις ανώτερες τάξεις και τελικά στις κοινές μάζες Οσιριακή ταφή.Τα έθιμα επηρεάζουν την Αιγυπτιακή έρευνα να ακολουθήσεις την ανάσταση του. Ο Henri Frankfort, ένας πρώην καθηγητής της προ-κλασσικής αρχαιότητας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, υπογράμμισε την εξής ιδέα: “Θα ήταν καλό να δοθεί έμφαση στο ότι η ταυτότητα των νεκρών με τον Όσιρη ήταν ένα μέσο για ένα τέλος, που είναι, το να φτάσει στην ανάσταση στο μέλλον”.
Το όνομα “Όσιρις” (Ausar) στα ιερογλυφικά περιλαμβάνει τη σκιαγραφία ενός άντρα με γενειάδα και μακριά 
μαλλιά. Αυτή είναι ίδια με την απεικόνιση που ενταφιάστηκε στα ανθρωπομορφικά φέρετρα. Το κάλυμμα του κεφαλιού της nemes που ξεκινάει από το μέτωπο του αποθανόντος και καταλήγει πάνω στους ώμους, αποτελεί σύμβολο για τα μακριά μαλλιά (Το κάλυμμα του κεφαλιού ήταν δεμένο αλογοουρά στο πίσω μέρος του κεφαλιού όπως συνήθως γίνεται με τα μακριά μαλλιά.) Το μούσι στο πηγούνι, που ήταν δεμένο κοτσίδα, αντιπροσωπεύει μεγάλο μούσι.
Αυτή η ανακάλυψη μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μυστήριο. Για χιλιάδες χρόνια πριν την άνοδο του Χριστιανισμού οι Αιγύπτιοι ήταν στην αναζήτηση για να ακολουθήσουν στην ανάσταση έναν άντρα με γενειάδα και μακριά μαλλιά και να αποκτήσουν τη ζωή μετά θάνατο!
Τα Οσιριακά φέρετρα επίσης παρουσιάζουν ράβδο
ενός ποιμένα στο αριστερό χέρι, ένα καθαρά Χριστιανικό σύμβολο. (Ο Ιησούς περιέγραψε τον εαυτό του σας τον “Καλό Ποιμένα” του ανθρώπινου κοπαδιού. Προσωπογραφίες του Χριστού τον δείχνουν να κρατάει τη ράβδο του ποιμένα.) Η ράβδος απεικονίστηκε στα χέρια του Όσιρι από την Αιγυπτιακή τέχνη. Στη λογοτεχνία τα επίθετα του sa και Asar-sa σημαίνουν “ποιμένας” και “Όσιρις ο ποιμένας”. Η ονομασία ποιμένας αποτελεί τον κατάλληλο τίτλο για ένα πολυαγαπημένο πνευματικό ηγέτη του οποίου η πίστη της ανάστασης υποσχόταν ζωή μετά θάνατο για την ψυχή.
Cross of Life:
Είναι απίστευτο ότι, η “ζωή” μετά το θάνατο εκφραζόταν με το σταυρό ανκ, άλλο ένα παράλληλο σύμβολο στο Χριστιανισμό. 
Το ανκ ήταν το πιο σεβαστό και γόνιμο έμβλημα στην Αίγυπτο. Αφιερωνόταν σε τάφους και ναούς και απεικονίζονταν στα χέρια θεών, βασιλιάδων, ιερέων, βεζίριδων, απλών πολιτών και των παιδιών τους. Κανείς δε γνωρίζει την προέλευση του. Η σημασία του, της “ζωής” μετά θάνατο είναι εντυπωσιακά όμοια με τη σημασία της σταύρωσης του Χριστού, επίσης σύμβολο της “ζωής” μετά θάνατο. (Το Δόγμα της αιώνιας ζωή του Χριστού είναι ένα περιοδικό θέμα στην Καινή Διαθήκη. Στον Ιωάννη 11:25 ο Χριστός λέει: “Είμαι η ανάσταση, και η ζωή: αυτός που θα πιστέψει σε μένα, αν και ήταν νεκρός θα ζήσει: Και οποιοσδήποτε ζήσει και πιστέψει σε μένα δε θα πεθάνει ποτέ.”).
Πρέπει να σημειωθεί ότι οι συμβολιστές βλέπουν στο Ανκ την περιγραφή ενός θυσιασμένου ανθρώπου: ο κύκλος εκφράζει το κεφάλι του, η οριζόντια γραμμή τα δυο του χέρια, και η κάθετη γραμμή τα πόδια του που είναι καρφωμένα στο σταυρό σαν ένα.
Μετά την ανάσταση του ο Όσιρις έγινε ο κριτής των ψυχών των νεκρών. Σ’ αυτή τη θέση είχε τη δύναμη να χαρίσει τη ζωή στον παράδεισο σ’ αυτούς που συμπεριφέρονταν έντιμα στη γη. Ο Wallis Budge εξήγησε: “η πίστη ότι ο Όσιρις ήταν ο αμερόληπτος κριτής των πράξεων και των λόγων των ανθρώπων, που αντάμειψε τους ενάρετους, και τιμώρησε τους αδύνατους, και εξουσίαζε πάνω στον παράδεισο που περιελάμβανε μόνο αναμάρτητα όντα, και ότι κατείχε τη δύναμη να κάνει αυτά τα πράγματα επειδή είχε ζήσει στη γη, και υπέφερε το θάνατο, και αναστήθηκε από τους νεκρούς, είναι τόσο παλιά όσο ο δυναστικός πολιτισμός στην Αίγυπτο…”
Η Ημέρα της Κρίσης αποτελεί κεντρικό δόγμα της Χριστιανικής θρησκείας. Οι ψυχές των νεκρών θα στέκονται μπροστά στην θρόνο της Κρίσης του Χριστού. Αυτοί που ακολούθησαν τις διδασκαλίες του κατά τη διάρκεια της ζωής τους θα κριθούν έντιμα και θα γίνουν δεκτοί στον παράδεισο, όπως λέει η Επιστολή του Παύλου Προς Κορινθίους Β’ 5, 10.
Απεικονίσεις του Χριστού και του Όσιρη σαν κριτές είναι εκπληκτικά όμοιες. Η Τελευταία Κρίση του Michelangelo έχει πολλά κοινά στοιχεία με την Ημέρα της Κρίσης που είναι χαραγμένη με οξύ σε Αιγυπτιακούς παπύρους και φτιαγμένα με ακρίβεια σε τοίχους τάφων. Στην Αιγυπτιακή τελετή η καρδιά του αποθανόντος, σύμβολο της αρετής του, του ηθικού χαρακτήρα, και των γήινων κατορθωμάτων, τοποθετούνταν σε μια ζυγαριά και ζυγίζονταν έναντι σε ένα φτερό που αντιπροσώπευε την Μάατ, το θεϊκό νόμο. Αν τα τάσια της ζυγαριάς ισορροπούσαν, επιτρεπόταν στο νεκρό να περάσει στον παράδεισο. Σαν κριτής, ο Όσιρις απεικονίζεται πάντα στην εδράζουσα θέση, μια τοποθέτηση που παραλληλίζεται με την περιγραφή της Καινής Διαθήκης για τη θέση του Χριστού στην κρίση.
Τι είμαστε εμείς για να βρούμε τέτοιες εντυπωσιακές ομοιότητες; Μήπως οι Χριστιανοί μελετητές απλά “δανείστηκαν” απεικονίσεις” και σύμβολα του Όσιρη από την Αιγυπτιακή θρησκεία; Ή αυτές οι αποδείξεις αποκαλύπτουν ένα βαθύ και μέχρι τώρα ανεξήγητο φαινόμενο το οποίο επηρεάζει την πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού; Με την αποκάλυψη των κοινών ομοιοτήτων στην Αιγυπτιακή και τη Χριστιανική θρησκεία, αυτό που κάνουμε στην ουσία, είναι, η επανα-ανακάλυψη των ιερών σχεδίων μιας αρχαίας Μεσσιανικής παράδοσης που επιταχύνει τον ανθρώπινο πολιτισμό και την πνευματική εξέλιξη από το ξεκίνημα της ιστορίας;
Μύθος ενάντια της πραγματικότητας:
Επειδή η ιστορία του Όσιρη ήταν τόσο γνωστή στην Αίγυπτο δεν καταγράφηκε ποτέ σε χαρτί. Σαν αποτέλεσμα οι σύγχρονοι ερευνητές δεν μπορούν να αποτιμήσουν τα γεγονότα που πλαισιώνουν τη ζωή, το θάνατο και την ανάσταση του. Οι πρώτες γραπτές περιγραφές του Όσιρη έρχονται από πηγές εκτός της Αιγύπτου, βλέπε αρχαίους ιστορικούς όπως ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (1ος αιώνας π.Χ.), Ηρόδοτος (5ος αιώνας π.Χ.), και ο Πλούταρχος (1ος αιώνας μ.Χ). Αυτοί οι κλασσικοί συγγραφείς περιγράφουν τον Όσιρη σαν ημίθεο βασιλιά που κατάργησε τον κανιβαλισμό, έμαθε στους άντρες και τις γυναίκες να ζουν σύμφωνα με το νόμο της Μάατ, να βελτιώσουν την ηθική τους, και, γεμάτος αγάπη για την ανθρωπότητα, ξεκίνησε ένα ταξίδι αναζήτησης σε όλο τον κόσμο για να φέρει τα πλεονεκτήματα του πολιτισμού σε άλλες κουλτούρες. Οι σχολιασμοί τους συνεχίζονται με μυθολογικές περιγραφές του φόνου του Όσιρη από ένα ζηλιάρη αδελφό του, τον ονομαζόμενο Σεθ· η μετεμψύχωση του, πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια της μαγείας της αδερφής/γυναίκας του, Ίσιδας· και ο δεύτερος θάνατος, προήλθε πάλι από τον Σεθ, που διαμέλισε το σώμα του και διασκόρπισε τα κομμάτια προς τα πάνω και κάτω του Νείλου. Μετά την απόλυτη καταστροφή του Όσιρη, ο γιος του, Όρος, νικάει τον Σεθ σε μια επική μάχη δικαιώνοντας έτσι το δολοφονημένο πατέρα του.
Ο μύθος του Όσιρη φαίνεται ότι λαμβάνει χώρα ο μισός στο δικό μας κόσμο και ο μισός σε ένα γοητευτικό κόσμο μαγείας και φαντασίας. Αυτό το στοιχείο φαντασίας είναι υπεύθυνο, κατά ένα μέρος, για την παρανόηση ότι ο Όσιρις ήταν φανταστικό ον. Τα γεγονότα που απέμειναν ανάμεσα στα ερείπια της Αιγύπτου παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Η Οσιριακή θρησκεία υποδαύλισε μια αναγέννηση μεταξύ των αρχαίων κατοίκων του Νείλου, οι επιδράσεις της οποίας επηρέασε κάθε όψη της πρωτόγονης τους κοινωνίας. Τους ενσταλάχτηκε ένας υψηλός ηθικός κώδικας, η αίσθηση του καλού και του κακού, και μια τάση προς την αδερφική αγάπη και θαυμασμό, πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία και απαράμιλλο κάθε άλλου αρχαίου έθνους.
Καλλιεργήθηκε επίσης μια υψηλά προοδευμένη φιλοσοφία. Οι πιστοί του Όσιρη αντιλαμβάνονταν ότι το ανθρώπινο σώμα δεν ήταν ούτε τέλειο ούτε μόνιμο. Αλλά ήταν επίσης πεπεισμένοι ότι ο θάνατος δεν αποτελούσε το τέλος της ύπαρξης. Υπήρχε ένα αθάνατο, πνευματικό στοιχείο μέσα τους που θα ανυψωνόταν – ανάσταση – από το σώμα και υπάρχει σε μια ανώτερη πνευματική σφαίρα, υπό τον όρο ότι η συμπεριφορά τους ήταν σύμφωνη με τον υψηλό ηθικό κώδικα (μάατ). Συνεπώς, ποτέ δεν δένονταν υπερβολικά με τα πράγματα αυτού του κόσμου. Αυτή ακριβώς είναι η φιλοσοφία που εκφράστηκε από τη θρησκεία του Χριστιανισμού υποδαυλισμένη από τη ζωή, το θάνατο, και την ανάσταση του Χριστιανού Σωτήρα.
Ο Φοίνικας στην Ανατολή:
Οι Αιγύπτιοι απεικόνιζαν το πνεύμα του Όσιρη με ένα θαυμάσιο πουλί, αρκετά όμοιο με τις Χριστιανικές απεικονίσεις της ψυχής του Χριστού σαν ένα λευκό και αστραφτερό περιστέρι. 
Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν το πουλί Benu (Μπεν-Μπεν), οι Έλληνες το ονόμαζαν Φοίνικα. Σύμφωνα με το θρύλο αυτό το εξαίσιο πλάσμα εμφανίζεται σαν από θαύμα στον ανατολικό ουρανό κατά τη διάρκεια παγιωμένων σημείων της ιστορίας για να αναγγείλει την αρχή μια νέας κοσμικής εποχής. Όταν εμφανίζεται, μυστηριωδώς βάζει φωτιά στον εαυτό του και απότομα μετατρέπεται σε φωτιά και στάχτες. Παρόλα αυτά, υψώνεται θριαμβευτικά από το θάνατο ξαναγεννημένο και ανανεωμένο.
Οι μελετητές πιστεύουν ομόφωνα, ότι ο φοίνικας ήταν σύμβολο του Όσιρη. Ο Γερμανός φιλόλογος Adolf Erman εξήγησε ότι “η ψυχή του Όσιρη…κατοικεί στο πουλί Benu, το φοίνικα….” Ένα εδάφιο από τα Ταφικά Κείμενα υποστηρίζει αυτή την παρατήρηση: “Είμαι ο μεγάλος Φοίνικας που είναι στο Ένα. Ποιος είναι; Είναι ο Όσιρις. ο επιβλέπων των πάντων. Ποιος είναι; Είναι ο Όσιρις. ”
Τα χαρακτηριστικά του Όσιρη σαν φοίνικα είναι τα ίδια με αυτά που αποδίδονται στο Χριστιανικό Μεσσία. Ο φοίνικας και ο Μεσσίας εμφανίζονται στον ανατολικό ουρανό (το άστρο της Βηθλεέμ υψώθηκε στην ανατολή αναγγέλλοντας τον νεογέννητο Βασιλιά). Και οι δύο ξεπέρασαν το θάνατο. Και οι δύο συμπεριέλαβαν το θέμα της ζωής μετά το θάνατο μέσω της ανάστασης. Και οι δύο ήταν προάγγελοι του αστεριού νέων εποχών. (η παρουσία του Χριστού ξεκίνησε τη δική μας εποχή: π.Χ./μ.Χ.) Τέλος, και ίσως το πιο σημαντικό είναι το ότι, και οι δύο είναι συνδυασμένοι με την υπόσχεση μιας μοιραίας επανεμφάνισης (οι Χριστιανοί περιμένουν την επανεμφάνιση του Χριστού, το Δόγμα της Δευτέρας Παρουσίας).
Ποιο είναι το νόημα που κρύβεται πίσω από τις κοινές συγκρίσεις ανάμεσα στο φοίνικα και το Μεσσία; Διατηρεί ο μύθος του φοίνικα τη σοφία των επανεμφανίσεων ενός σωτήρα στην ανθρώπινη ιστορία, ενός σωτήρα του οποίου η ζωή, ο θάνατος και η ανάσταση ήταν επίτηδες σχεδιασμένη για να επιταχύνει την εξέλιξη της ανθρώπινης κουλτούρας; Είναι μια δυνατή και καλά προσεγμένη παράδοση που εκφράζεται στο μύθο του αινιγματικού Αιγυπτιακού φοίνικα; Μια παράδοση που είναι τώρα στα όρια να ξανά-ανακαλυφθεί;
Η “ΠΡΩΤΗ ΕΠΟΧΗ” του Όσιρη:
Οι Αιγύπτιοι συνέδεσαν την πρώτη εμφάνιση του φοίνικα με μια χρυσή εποχή στην ιστορία τους γνωστή σαν Zep Tepi, η “Πρώτη Εποχή”. Ήταν πεπεισμένοι ότι τα θεμέλια του πολιτισμού τους εδραιώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της ασυνήθιστης και ένδοξης εποχής. Ο R. T. Rundle Clark, πρώην καθηγητής Αιγυπτιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ σχολίασε πάνω στις αρχαίες αρχές της Πρώτης Εποχής: “Κάθετι του οποίου η ύπαρξη ή η αυθεντία πρέπει να δικαιολογηθεί ή να εξηγηθεί πρέπει να αναφέρεται στην Πρώτη Εποχή.’ Αυτό ήταν πραγματικότητα για τα φυσικά φαινόμενα, τις ιεροτελεστίες, τα βασιλικά εμβλήματα, τα σχέδια των ναών, τις μαγικές ή ιατρικές φόρμουλες, το ιερογλυφικό σύστημα, το ημερολόγιο – όλα τα εφόδια του πολιτισμού… Όλα όσα ήταν καλά ή αποτελεσματικά ιδρύθηκαν στις αρχές της “Πρώτης Εποχής” – η οποία ήταν, επομένως, μια χρυσή εποχή απόλυτης τελειότητας…”
Η Πρώτη Εποχή φαίνεται πως ήταν η περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας ο Όσιρις βασίλευε σαν πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν που δημιούργησε το νόμο (Μάατ) και ξεκίνησε τη λατρεία προς τον Ρα, το μονοθεϊστικό Θεό της Αιγύπτου. Ο Rundle Clark εξήγησε: “Η βασιλεία του Όσιρη ήταν μια χρυσή εποχή, μοντέλο για τις μετέπειτα γενεές. “. Η Μάατ και ο μονοθεϊσμός, το “μοντέλο για τις μετέπειτα γενεές” που διατυπώθηκε από τον Όσιρη, ήταν η δύναμη που οδηγούσε, πίσω από την Αιγυπτιακή κουλτούρα, για χιλιάδες χρόνια.
Τι ακριβώς σημαίνει η φράση “η Πρώτη Εποχή”; Είναι μια αναφορά στην πρώτη εμφάνιση – τον πρώτο ερχομό – του Χριστιανικού Σωτήρα στη γη; Υπήρχε μια καθοδηγητική δύναμη πίσω από την ανύψωση του Αιγυπτιακού πολιτισμού; Η ίδια δύναμη που εγκαινίασε τη Χριστιανική αυτοκρατορία; Ήταν η Πρώτη Εποχή μια περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας μια αρχαία Μεσσιανική παράδοση πρώτο-δημιουργήθηκε; Μια παράδοση που σκόπευε στην σπουδαία πολιτιστική σοφία, το νόμο, και την πνευματική αλήθεια στο ανθρώπινο είδος κατά τη διάρκεια διαφορετικών ιστορικών εποχών;
